Rocky woonde in het Dierenthuis.
Hij was geadopteerd door Eric..

Zijn verhaal zoals op de website van
stichting Dierenthuis staat:

Laten we aardig blijven en geen verwijten maken naar de eigenaar. Niet elk asiel is bereid een ziek dier op te nemen, dat weten wij uit ervaring. De financiële toestand van mensen is soms zo schrijnend dat er geen mogelijkheid is het afstandsgeld, dat een asiel vraagt, te betalen.
Ieder mens kan in een positie komen dat hij of zij hulp nodig heeft. Rocky, vastgebonden aan een boom met een hartverscheurend schrijven erbij, heeft nu, dankzij de dierenkliniek Kapellerlaan in Roermond, een blijvend thuis gevonden bij Stichting Dierenthuis.
Rocky is 10 jaar oud en een alles behalve gezonde hond.
Hij ziet eruit als een “plofhond”, niet dik van het eten maar van de verkeerde, goedkope medicatie die hij kreeg tegen de jeuk. Rocky heeft startproblemen en kan moeilijk lopen.
Zijn karakter is van goud, tegen iedereen en alles wat leeft, is hij zachtaardig. Zelden hebben we meegemaakt dat een hond, al bij binnenkomst in de opvang, zo zachtaardig was.
Mogelijk dat Rocky door het vele slikken van Prednison de ziekte van Cushing heeft gekregen. Zijn gezwollen lijf, het moeilijk lopen en zijn huidproblemen wijzen in die richting. We zijn begonnen met het voeren van rauw vlees en het afbouwen van de Prednison en zullen ons uiterste best doen zijn kwaliteit van leven te verbeteren.

Doortje is bejaard. Haar baasje werd ernstig ziek en herplaatste het dier.
Maar Doortje werd op het nieuwe adres ernstig mishandeld en is weer teruggehaald door haar baasje die zo graag een goed thuis voor haar wilde.
Maar door de stress bleef het hondje maar braken en werd er speciaal voor haar gekookt. Haar baasje was stervende en kon niet langer meer voor haar zorgen en zo kwam Doortje bij Stichting Dierenthuis terecht. Inmiddels gaat het weer wat beter met haar en is ook het braken voorbij. Ze is nu helemaal gewend en kan het goed vinden met de andere dieren. Dagelijks eet ze dan ook gezellig met de andere honden mee. Foto: Nel van Wijngaarden (www.dierenschilderijen.nl)

Even een bericht over hoe het met Rocky gaat.

Na maanden in onze slaapkamer gewoond te hebben na de operatie, woont Rocky inmiddels weer tussen de andere dieren in het dierencafé.

De operatie is niet verlopen zoals we gehoopt hebben, Rocky heeft nog steeds pijn en loopt nauwelijks op vier poten.

Hij krijgt hiervoor pijnstillers die zijn leven draaglijk maken.

Toch is hij zelfs vrolijk en slaapt veel minder als voorheen. Op zijn manier wil hij enkele keren in de week wel een dolletje maken met de andere honden maar dit gaat voor geen meter omdat hij zo moeilijk kan lopen.

Geeft niets, de andere honden zijn heel lief voor hem en vinden hem leuk.

Tegenwoordig laten we hem twee keer per dag los op de parkeerplaats waar hij zijn behoefte doet. Plassen doet hij het liefst vlak voor de deur, hij neemt dan niet de moeite iets verder te lopen.

Dagelijks krijgt Rocky oogdruppels omdat hij geen traanvocht meer aanmaakt.

Hij is een echte patiënt bij Dierenthuis, maar een die erg geliefd is bij de verzorgers. Je kunt ook zo heerlijk met hem zoenen.

In de ochtend krijgt hij een balletje vers vlees met medicamenten en Glucosemine.

S`avonds herhalen we dit. Daarnaast krijgt hij een leverdieet voor zijn lever die beschadigd is door jarenlange prednisonkuren tegen de jeuk.

De jeuk is gelukkig weer onder controle. Daar heeft hij weinig last van omdat hij Atopica krijgt. Dit is een duur goedje dat we nu ook in vloeibare vorm hebben, geschonken door Shirley van Dierenkliniek Makatsi.

Dit middel is tevens ook heel goed voor de poesjes die hier rondlopen.

Ze noemen het vloeibare goud, dat zegt genoeg.

Makatsi is een bijzondere kliniek die elke twee maanden komt en zelfs meer dan dat. Ze hebben daar hele kundige en schattige assistentes rondlopen die veel meer doen dan dat er van ze wordt verwacht. We boffen erg met deze hulp.

Voorlopig strompelt Rocky nog voort. Maar zijn kwaliteit van leven is nog goed genoeg en hij houdt het goed vol. Je kunt zien dat hij nog altijd geniet van het leven bij Dierenthuis.

Tot een volgende keer

Het team van Stichting Dierenthuis

Beste adoptant,

Hallo, mij kan je altijd vinden onder een dekentje in een mandje. Maar stel je eens voor: je ligt lekker te slapen en opeens gaat er een hondje op mij zitten. Dan laat ik even een blafje horen dat ik hier slaap.

Gelukkig geven ze mij dan meteen plaats. Ik heb het altijd koud. Ook eet ik geen brokjes met de rest mee. Maar 2 keer per dag halen ze mij onder mijn dekentje uit en dan krijg ik lekker vers vlees. Dat zie ik helemaal zitten. Soms word ik al eerder wakker en ga dan in de keuken vragen waar mijn lekker kostje blijft. Ik hoef niet eens te praten. Ze snappen meteen waarom ik in de keuken sta. Als ik klaar ben met mijn lekker maaltje zetten ze mij even op de wei bij de anderen. Maar dan maak ik ook wel een flink ommetje. Daarna keer ik weer trouw terug in mijn mandje. Ja, ik weet het, ben ontzettend lui….

Een poot van Doortje