Rocky woonde in het Dierenthuis.
Hij was geadopteerd door Eric..

Zijn verhaal zoals op de website van
stichting Dierenthuis stond:

Laten we aardig blijven en geen verwijten maken naar de eigenaar. Niet elk asiel is bereid een ziek dier op te nemen, dat weten wij uit ervaring. De financiële toestand van mensen is soms zo schrijnend dat er geen mogelijkheid is het afstandsgeld, dat een asiel vraagt, te betalen.
Ieder mens kan in een positie komen dat hij of zij hulp nodig heeft. Rocky, vastgebonden aan een boom met een hartverscheurend schrijven erbij, heeft nu, dankzij de dierenkliniek Kapellerlaan in Roermond, een blijvend thuis gevonden bij Stichting Dierenthuis.
Rocky is 10 jaar oud en een alles behalve gezonde hond.
Hij ziet eruit als een “plofhond”, niet dik van het eten maar van de verkeerde, goedkope medicatie die hij kreeg tegen de jeuk. Rocky heeft startproblemen en kan moeilijk lopen.
Zijn karakter is van goud, tegen iedereen en alles wat leeft, is hij zachtaardig. Zelden hebben we meegemaakt dat een hond, al bij binnenkomst in de opvang, zo zachtaardig was.
Mogelijk dat Rocky door het vele slikken van Prednison de ziekte van Cushing heeft gekregen. Zijn gezwollen lijf, het moeilijk lopen en zijn huidproblemen wijzen in die richting. We zijn begonnen met het voeren van rauw vlees en het afbouwen van de Prednison en zullen ons uiterste best doen zijn kwaliteit van leven te verbeteren.

Doortje is bejaard. Haar baasje werd ernstig ziek en herplaatste het dier.
Maar Doortje werd op het nieuwe adres ernstig mishandeld en is weer teruggehaald door haar baasje die zo graag een goed thuis voor haar wilde.
Maar door de stress bleef het hondje maar braken en werd er speciaal voor haar gekookt. Haar baasje was stervende en kon niet langer meer voor haar zorgen en zo kwam Doortje bij Stichting Dierenthuis terecht. Inmiddels gaat het weer wat beter met haar en is ook het braken voorbij. Ze is nu helemaal gewend en kan het goed vinden met de andere dieren. Dagelijks eet ze dan ook gezellig met de andere honden mee. Foto: Nel van Wijngaarden (www.dierenschilderijen.nl)

Even een bericht over hoe het met Rocky gaat.

Na maanden in onze slaapkamer gewoond te hebben na de operatie, woont Rocky inmiddels weer tussen de andere dieren in het dierencafé.

De operatie is niet verlopen zoals we gehoopt hebben, Rocky heeft nog steeds pijn en loopt nauwelijks op vier poten.

Hij krijgt hiervoor pijnstillers die zijn leven draaglijk maken.

Toch is hij zelfs vrolijk en slaapt veel minder als voorheen. Op zijn manier wil hij enkele keren in de week wel een dolletje maken met de andere honden maar dit gaat voor geen meter omdat hij zo moeilijk kan lopen.

Geeft niets, de andere honden zijn heel lief voor hem en vinden hem leuk.

Tegenwoordig laten we hem twee keer per dag los op de parkeerplaats waar hij zijn behoefte doet. Plassen doet hij het liefst vlak voor de deur, hij neemt dan niet de moeite iets verder te lopen.

Dagelijks krijgt Rocky oogdruppels omdat hij geen traanvocht meer aanmaakt.

Hij is een echte patiënt bij Dierenthuis, maar een die erg geliefd is bij de verzorgers. Je kunt ook zo heerlijk met hem zoenen.

In de ochtend krijgt hij een balletje vers vlees met medicamenten en Glucosemine.

S`avonds herhalen we dit. Daarnaast krijgt hij een leverdieet voor zijn lever die beschadigd is door jarenlange prednisonkuren tegen de jeuk.

De jeuk is gelukkig weer onder controle. Daar heeft hij weinig last van omdat hij Atopica krijgt. Dit is een duur goedje dat we nu ook in vloeibare vorm hebben, geschonken door Shirley van Dierenkliniek Makatsi.

Dit middel is tevens ook heel goed voor de poesjes die hier rondlopen.

Ze noemen het vloeibare goud, dat zegt genoeg.

Makatsi is een bijzondere kliniek die elke twee maanden komt en zelfs meer dan dat. Ze hebben daar hele kundige en schattige assistentes rondlopen die veel meer doen dan dat er van ze wordt verwacht. We boffen erg met deze hulp.

Voorlopig strompelt Rocky nog voort. Maar zijn kwaliteit van leven is nog goed genoeg en hij houdt het goed vol. Je kunt zien dat hij nog altijd geniet van het leven bij Dierenthuis.

Tot een volgende keer

Het team van Stichting Dierenthuis

Beste adoptant,

Hallo, mij kan je altijd vinden onder een dekentje in een mandje. Maar stel je eens voor: je ligt lekker te slapen en opeens gaat er een hondje op mij zitten. Dan laat ik even een blafje horen dat ik hier slaap.

Gelukkig geven ze mij dan meteen plaats. Ik heb het altijd koud. Ook eet ik geen brokjes met de rest mee. Maar 2 keer per dag halen ze mij onder mijn dekentje uit en dan krijg ik lekker vers vlees. Dat zie ik helemaal zitten. Soms word ik al eerder wakker en ga dan in de keuken vragen waar mijn lekker kostje blijft. Ik hoef niet eens te praten. Ze snappen meteen waarom ik in de keuken sta. Als ik klaar ben met mijn lekker maaltje zetten ze mij even op de wei bij de anderen. Maar dan maak ik ook wel een flink ommetje. Daarna keer ik weer trouw terug in mijn mandje. Ja, ik weet het, ben ontzettend lui….

Een poot van Doortje

Beste adoptant,

Het gaat goed met Doortje. Ze is al op leeftijd en doet het wat rustiger aan. Ze slaapt dan ook veel, en ligt het liefst helemaal weggedoken onder de dekens, weer of geen weer.

En dan mist ze soms de maaltijd. Daarom voeren we haar apart, en staat ze op de lijst van honden die speciale aandacht nodig hebben.

Ze heeft een vaste slaapplaats, maar er is een kink in de kabel gekomen sinds Jonas, een grote Terriër zonder ogen deze mand heeft ingenomen.

De mand staat vlak bij de uitgang en dat is wel zo prettig voor een blinde hond.

Doortje heeft er maar moeite mee en blijft volharden dat het haar mand is.

Jonas gaat dan maar naast de mand liggen op de grond en zo krijgt Doortje toch haar zin.

En zo houden deze hondjes ons lekker bezig..

Hartelijke groetjes van Dierenthuis

Doortje

Beste adoptant,

Hierbij even een update over Doortje.

Zoals u misschien wel op de website heeft gelezen is Doortje op bezoek geweest bij de dierenarts.

01-06-2011; Doortje zonder kiespijn

Ons dartel Doortje wordt oud. En ook bij haar komt de ouderdom met gebreken. Haar hart is slecht. Doortje maakt zich er nog geen zorgen over dus we geven haar trouw haar hartpillen en hopen dat ze toch nog lang zal mogen leven. Door is vandaag naar de kliniek geweest. Haar gebit was slecht en er moest absoluut iets aan gedaan worden om te voorkomen dat ze er last van zou gaan krijgen. Een slecht hart is één ding, daarbij ook nog een slecht gebit is wat teveel van het goede. En of ze nu nog heel lang of misschien wat korter bij ons is, het mag niet met kiespijn zijn.

Voorzien van een hartpil in een klein balletje gehakt is Doortje in de auto gestapt en naar de kliniek gegaan. Doortje is inmiddels weer thuis en kan op haar speciale plekje rustig bijkomen van de ingreep. Onder een deken, in haar zelfgebouwde tentje, kan ze herstellen. We hopen nog een hele tijd, ergens in een mand, een vreemde bult te zien en te weten dat Doortje daar lekker ligt te slapen.

We kunnen u nu melden dat het goed is gegaan met Doortje. Ze is vandaag al weer aan de wandel en heeft goed gegeten. Deze meid moet er weer even tegen kunnen.

Wilt u Doortje een keer bezoeken kan dat op dinsdag, donderdag en zaterdag tussen 14.00 en 16.00 uur. Graag van te voren even een afspraak maken. Dit kan via een email: info@dierenthuis.nl.

Een pootje van Doortje 

5 oktober ontvingen we onderstaand bericht...

Beste adoptant van Doortje,

Het spijt mij u dit bericht te moeten sturen, maar wij hebben afscheid moeten nemen van Doortje.

Zoals bekend was haar hartje slecht en kreeg ze daarvoor hartmedicatie.

Tijdens een wandelingetje voor de maaltijd heeft ze helaas een hartstilstand gehad en is overleden.

We zullen haar missen, het zoeken onder de dekens naar een slapende Doortje is niet meer nodig.

We zijn blij dat u voor Doortje koos en wensen u veel sterkte met het verlies en willen u bedanken voor de steun die u haar gegeven hebt.

We hopen dat u ondanks dit droevige nieuws toch wilt blijven adopteren en uw steun aan een andere hond wilt geven. Een berichtje te zijner tijd van uw kant hierover zouden we zeer op prijs stellen.

Bijgaand nog een paar foto’s van Doortje.

Harteloos Op straat gevonden, gewoon een zwervertje. Een manneke met grootdeels grijze oogbolletjes. Bijna blind dus en zwaar verwaarloosd. Achtergelaten. Niets meer waard, want oud en versleten. Weg ermee. Pfffff... wat zijn sommigen toch harteloos door domheid of dom door harteloosheid? Wie zal het zeggen. Gelukkig zijn er ook nog steeds mensen die dit soort praktijken alles behalve “gewoon” vinden. Dit hondje, totaal in de war, wordt opgevangen. Katten in een zelfde situatie, en dat zijn er nog veel meer, worden vaak helemaal aan hun lot overgelaten. Asiel Blauwe Kruis van de Kust in Oostende is een asiel dat zoveel mogelijk van deze minder kansrijke honden en zeker ook katten probeert te redden. Indien mogelijk door herplaatsing in een huisgezin. Doris Verdonck en haar team zijn dag in dag uit mee bezig. Tegen de stroom in roeiend met de riemen die ze hebben. Ook dit kleine hondje werd door hen gered. Hij zag er niet uit. Een bolletje klitterige vacht. Een echt klein “Froezeltje” om te zien en zo heet ie vanaf toen dan ook. Een heerlijke scheerbeurt en goed voer deden wonderen. Je kon zelfs weer zien dat hij Shi-szu bloed in zijn aderen heeft. Een leuk klein ventje, maar toch.........niemand kwam om hem een nieuw thuis te geven. Voor zo'n lief oudje is er altijd nog wel een plekje bij Dierenthuis. Een warm zacht mandje en een gevuld etensbakje. Kom maar Froezel, het is er ook voor jou. Niemand neemt het je nog af!
(Bron: http://www.dierenthuis.nl/nl/bewoners/bewoner_pagina.php?bewoner_id=1995 )